Verschil in vieriwielaandrijving
De ruim 200 pk sterke dieselversie wordt ondersteund door milde hybridetechniek, deze motorversie werd in de uitgaande Hilux al geïntroduceerd. De 2.8 liter viercilinder blijkt welgemanierd en heeft een hele mooie, rustige loop stationair. Als je de motor aanspreekt, gaat er een kenmerkende dieselgrom klinken, maar ook dan vinden we de auto nog heel beschaafd overkomen.
Op asfalt is de auto uiteraard niet zo gebalanceerd als een SUV, maar toch blijkt de Hilux ook op de vlak prima te handhaven. De automaat is overduidelijk gemaakt voor het zwaardere trek- en terreinwerk, verwacht dus geen strepentrekker bij een inhaalactie of invoegpoging. Op dat vlak kun je beter de Electric hebben, die veel sneller uit de startblokken komt, doordat kracht en koppel direct beschikbaar zijn zonder schakelmomenten. Nog een plusje voor de BEV-variant: je rijdt met permanente AWD, dus ook op het asfalt wordt de kracht over de vier wielen verdeeld. De dieselversie kun je op het asfalt niet met vierwielaandrijving rijden, dus heb je er geen profijt van bij een hevige regenbui op de snelweg.
De ophanging van de diesel is weerbarstiger dan die van de Electric, maar we rijden met 160 kg belading in de laadbak en dan blijkt dat de auto ook op het asfalt prima uit de verf komt. De Electric ligt beter in de bochten door zijn lage zwaartepunt, maar de 48V mild hybride diesel weet ook prima raad met wat bochtenwerk.
